MICHAEL

Bladym świtem ze snu wyrwał mnie dźwięk telefonu. Kto ma tak idiotyczne pomysły, by dzwonić do mnie w środku nocy?

- Halo! - warknęłam do słuchawki.

- Piękna? - zabrzmiał nieśmiale męski głos. I sprawił, że cała złość mi minęła.

- Michael. Nadal nie znasz żadnego innego słowa po polsku. - wymruczałam do telefonu, a na ustach pojawił mi się uśmiech - Chyba zapomniałeś która u mnie godzina.

- Przeciwnie, ale bardzo chciałem cię usłyszeć. Co porabiasz królowo?

Zawsze wiedział jak sprawić bym się na niego nie złościła.

- Śniłam o tobie, staruszku. Wiesz, jak już zacznę o tobie myśleć, nie mogę przestać. Zaprzątasz mnie sobą...

- Mam przestać dzwonić? - zapytał, a dla mnie to krótkie pytanie było niczym zimny prysznic.

Serce przestało mi na chwilę bić, a przez głowę przegalopowało tysiące myśli. To chyba nie była tak krótka chwila, jak mi się zdawało, gdyż ze słuchawki dobiegł mnie stłumiony, niespokojny głos:

- Piękna, powiedz mi, mam przestać dzwonić?

- Nie - wyszeptałam po chwili - nie chcę byś znikł. Tęsknię...