*****

[...] U Irki

[...] Nie

[...] Rano. Chyba nie chcesz abym teraz jechała.

[...] Są tak samo  moje, jak i twoje. Rusz wreszcie głową, albo zapytaj mamusię...

Dobiegające moich uszu strzępki rozmowy i pełna żalu twarz Kaśki, nie pozostawiały żadnych złudzeń - Między nią a mężem nie układa się i z każdym dniem jest coraz gorzej. Muszę wyjść, zapalić i odizolować się. Dlaczego wszyscy walczą ze sobą traktując mnie jak spokojny azyl?

- Irka, Iruś kochana, zostanę u ciebie na noc, co?

Widok zapłakanej Kaśki od zawsze rozmiękczał mi serce, a poza tym jak ja miałam ją taką pijaniutką z domu wypędzić?

- Kaśka, już dobrze, nie becz. Idź do łóżka, to był ciężki dzień. - usiłowałam ją uspokoić.

- Ale Irka, wiesz, on jest takim cholernym egoistą. - Załkała ponownie, a ja już wiedziałam, że przed nami długa noc pełna łez i poważnych rozmów. - Znowu truje, że nie może odpocząć, bo dzieci płaczą. Wyobrażasz sobie, chciałby abym do domu wracała, bo sobie nie radzi i zmęczony jest. A co ze mną? Pytam, co ze mną? Ty wiesz, że gonię w piętkę. Dzieciaki do szkoły, później pędem do pracy, po dzieci, zakupy, gotowanie, pranie... Wiesz, ciągle tak, każdego dnia. A on, król-pierdolony-lew, nawet palcem nie kiwnie. Popracuje chwile w tym swoim biurze, wraca do domu i przed telewizorem zalega, bo tak się zmęczył. Nawet pieprzy jak ten cholerny lew, przez chwilę i tylko dla własnej przyjemności.

Kaśka wyrzucała z siebie niekontrolowany potok słów i łez. Chyba ciągle szukała usprawiedliwienia dla romansu, w który się wdała, a moim zdaniem wcale nie powinna.

- Kasiu, już dobrze, idź spać - poprosiłam.

Przytuliłam ją i zaczęłam zastanawiać się dlaczego matki wychowują własne córki do życia w poczuciu winy. Czy dlatego, że same tkwiąc w nieudanych związkach nie chcą, aby inne kobiety były szczęśliwe, nawet ich małe dziewczynki?

- Śpij Kasiu - wyszeptałam - zasługujesz na szczęście.